دوست دارم به خیلیها بگم کاش مجموعه دوازده جلد کتابهای «فمینیسم در ترازوی نقد» رو میخوندن. به شدت سادهست و مناسب برای گروه سنیِ از یازده-دوازده سال، تاااااا چهل-پنجاه سال! «مثلا وقتی دخترخالهام سه ساله بود یک بار به من گفت: رشیده، خیلی دوستت دارم، خیلی دوستت دارم، اجازه میدهی یک شیرینی بخورم؟ و من گفتم: نه اجازه نمیدهم چون الان ساعت هشت صبح است! او گفت: خیلی خب، پس دیگر دوستت ندارم! مامان بابایم را میخواهم، میخواهم بروم خانه! با خود گفتم: عجب! او فقط سه سال دارد. امروزه غالبا منظور مردم از عشق، همین نوع عشق است». فمینیسم در ترازوی نقد، ج

آه، من قلّة الزّاد؛ و طولِ الطّریق؛ و بعدِ السّفر؛ و عظیم المورد... ... و إنَّ دُنْیَاکُمْ عِنْدِی لَأَهْوَنُ مِنْ وَرَقَةٍ فِی فَمِ جَرَادَةٍ تَقْضَمُهَا... + و «علی» زبان میگشاید...

گفتم بغض میکنم تا بیایی. گفتم گریه نمیکنم تا بیایی. گفتم این غلیان نزدیک به انفجار رگهام باید به راهِ تو باشد. گفتم گریه من را خواب میکند. سبک میکند. گفتم بغض میکنم تا بیایی. این خشمِ سنگینِ بی تو بودن را نگه میدارم که بیایی. گفتم؛ گفتم اما نمیشود. گفتم اما گریه کردم و گفتم. به پات مردم و گفتم. قبلِ آمدنت فدات شدم و مردم و گفتم. ... بیا. + آه! اللهم إلیک أشکوا... من فقد نبینا... و غیبة ولینا... و غیبة ولینا... ولینا... ولینا... ولینا... ولینا... + ما را به سختجانی خود این گمان نبود... + در اندرونِ منِ خستهدل ندانم کیست.../ که من خموشم و او در فغان و در غوغاست.